Reprezentacja Polski osiągnęła dno. Najgorsze wyniki od ponad 30 lat!

Po porażce 1:2 z Rumunią reprezentacji Polski zajrzało w oczy widmo strachu w postaci spadku do dywizji C Ligi Narodów. Coś co jeszcze niedawno wydawało się niemożliwe, dziś zaczyna stawać się prawdopodobne. Na ten moment pracowano przez wiele miesięcy. Po mundialu w Katarze nasza kadra narodowa osiąga fatalne rezultaty, co doskonale widać w meczach o stawkę. 

Od początku kadencji Fernando Santosa, czyli od 2023 roku Polacy podczas turniejów, eliminacji oraz Ligi Narodów zdobyli zaledwie 44 punkty w 34 spotkaniach. Średnia punktów na mecz wynosi zaledwie 1,29. To dopiero 30. wynik w Europie. Aż trudno uwierzyć w to, że znajdujemy się za takimi państwami jak Macedonia Północna, Czechy, Czarnogóra, Irlandia Północna, Kosowo, Albania, Rumunia, Walia, Węgry. Tracenie punktów z przeciętniakami stało się dla nas normą i naprawdę nisko upadliśmy. 

Postępujący regres

Wielu narzekało na dyspozycję reprezentacji Polski jeszcze 3 lata temu, ponieważ wymagania były wyższe przez pryzmat ery Adama Nawałki. Fakty są jednak takie, że do tego momentu za każdym razem kwalifikowaliśmy się na wielkie turnieje, a w meczach z europejskimi przeciętniakami jak Rumunia, Bośnia i Hercegowina czy Albania mogliśmy być spokojni o wynik. Później sytuacja uległa zmianie. Kadencja Fernando Santosa zaburzyła dotychczasowy porządek. W kadrze pojawił się bałagan, którego w dłuższej perspektywie nie potrafił posprzątać żaden z selekcjonerów. Porażki z Albanią oraz Mołdawią okazały się wierzchołkiem góry lodowej, ponieważ w przyszłości takie rezultaty zaczęły stanowić pewną normę.

We wspomnianym okresie kadra miała lepsze momenty, zwłaszcza na początku pracy Michała Probierza oraz Jana Urbana. Okres sielanki nie trwał jednak zbyt długo. Najpierw dał o sobie znać konfliktowy charakter Michała Probierza, który zamieszaniem wokół opaski kapitańskiej tylko powiększył panujący marazm i zniechęcił do siebie drużynę. Jego następca Jan Urban początkowo potrafił radzić sobie z Holandią oraz nieźle wyglądać w barażu ze Szwecją, lecz po pierwszej istotnej porażce jego mit upadł całkowicie. Można dyskutować nad przyczynami gorszej dyspozycji Biało-Czerwonych. Wydaje się, że istotny wpływ na tamten dobry czas miał asystent Jana Urbana, śp. Jacek Magiera. Były szkoleniowiec Legii Warszawa oraz Śląska Wrocław w przeciwieństwie do swojego przełożonego potwierdził jakość trenerską w piłce klubowej i potrafił budować z piłkarzami szczególną więź. Jego inspirujące czyny były doceniane, co było widać chociażby po reakcjach Roberta Lewandowskiego. Magiera udzielał cennych rad, często posiłkując się literaturą, o czym świadczy wiele egzemplarzy książki „Szczęście czy fart” autorstwa Alexa Rovira Celmy oraz Fernando Triasa de Besa. Otrzymywali ją głównie młodzi gracze, co mocno pomagało im nie tylko w piłce, ale również w życiu.

Osamotniony Urban zaczął całkowicie gubić się w swoich wyborach, czego ucieleśnieniem jest ciągłe stawianie na Karola Świderskiego, który po transferze do Widzewa Łódź zupełnie stracił dawną formę. W meczu z Rumunią przegrywał wiele pojedynków i wyglądał zdecydowanie gorzej niż wprowadzony na ostatnie 20 minut Adrian Benedyczak. W kadrze ciągle są obecni Jakub Kiwior oraz Jan Bednarek, którzy w większości meczów od lat popełniają te same błędy. Szansy nie dostał Wojciech Mońka, który od dłuższego czasu jest najlepszym stoperem w Ekstraklasie. To samo tyczy się lewej obrony, gdzie Tymoteusz Puchacz oraz Przemysław Frankowski nie sprostali zadaniu. Urban z uporem maniaka pomija Michała Gurgula, który bardzo mocno się rozwinął. Widząc jego decyzje można dojść do wniosku, że razi urazę do Lecha Poznań za zasłużone zwolnienie w poprzednich latach. Kadra ma też problem z kreatywnością oraz tworzeniem sobie sytuacji bramkowych. Pokazał to mecz z Rumunią, w którym na pierwszy celny strzał musieliśmy czekać ponad 60 minut. Podobnie zresztą wyglądały poprzednie spotkania, m.in. z Bośnią i Hercegowiną. Mimo tak rażącej impotencji selekcjoner pomija Bartosza Nowaka, który od początku sezonu 2025/26 zdobył  21 goli, zaliczył 17 asyst, zaliczył najwięcej kluczowych podań oraz wykreował największą liczbę sytuacji bramkowych w Ekstraklasie. Tłumaczenie tego wiekiem jest słabe, bo za chwilę możemy spaść do dywizji C Ligi Narodów.

NOWA OFERTA POWITALNA BETFAN – CO NALEŻY ZROBIĆ KROK PO KROKU?

1. OTWÓRZ KONTO

Zarejestruj się w BETFAN, wykorzystując przy rejestracji kod promocyjny SPORTBETFAN oraz akceptując wszystkie niezbędne zgody.

2. DOKONAJ PIERWSZEJ WPŁATY

Dokonaj pierwszej wpłaty w kwocie co najmniej 75 zł. Aby otrzymać maksymalną wartość bonusu (200 zł), wpłać 200 zł lub więcej. Bonus zostanie automatycznie przypisany do Twojego konta. Po obrocie, o którym mowa poniżej, dokonaj drugiego i trzecie depozytu, aby otrzymać kolejne bonusy 100% od depozytu do 200 zł.

3. ZAGRAJ Z SALDA GŁÓWNEGO

Wykorzystaj w dowolny sposób całość wpłaconych środków widocznych na saldzie głównym. Możesz zrobić to w ramach jednego lub wielu kuponów bez minimalnej liczby zdarzeń na kuponie oraz minimalnego kursu. Krótko mówiąc – grasz jak chcesz!

4. WYKORZYSTAJ ŚRODKI BONUSOWE

Wykorzystaj całość środków widocznych na saldzie bonusowym. Możesz zrobić to w ramach jednego lub wielu kuponów AKO (min. 2 zdarzenia, kurs łączny min. 3.0)

5. WYKORZYSTAJ FREEBET

Wykorzystaj przyznany freebet w wysokości 25 zł na dowolny kupon w ciągu 48 godzin od momentu jego przyznania.

BETFAN JAK OBRÓCIĆ BONUSEM ?

Po wpłacie Gracz otrzyma bonus powitalny 100 %. Po odblokowaniu musi jedynie jednokrotnie obrócić bonusem, grając kupon AKO z minimum 2 zdarzeniami – kurs ogólny kuponu musi być równy co najmniej 3.0. Na obrót każdy gracz ma 10 dni. Dla przykładu: Gracz wpłaca 200 zł i otrzymuje bonus 200 zł. Gra za środki główne bez minimalnego kursu i od razu może zagrać za przyznany bonus! Gracz tworzy kupon z minimum dwoma zdarzeniami i kursem 2.0. Jeżeli wygra, może od razu wypłacić środki na swoje konto. Prawda, że to banalnie proste?

Najgorsza kadra w życiu 30-kilku latków

Motający się na konferencjach prasowych Urban jest podsumowaniem kadencji Cezarego Kuleszy. Selekcjoner najpierw mówił, że nie dysponuje jakościowymi graczami w ataku, całkowicie pozbawiają wiary piłkarzy, a następnie tłumaczył porażki z przeciętniakami przebudową kadry. To czas na zwolnienie trenera w trybie natychmiastowym. Wielokrotnie w piłce widzieliśmy jak wiele znaczy dobry trener. Pokazał to przykład Lecha Poznań, ponieważ Niels Frederiksen błyskawicznie przywrócił do życia martwy zespół po katastrofalnej przygodzie Mariusza Rumaka. Podobną tendencję widzimy w reprezentacji Szwecji. Od września do listopada 2025 roku zdobyli oni zaledwie 2 punkty 2 6 meczach. Po przyjściu Grahama Pottera drużyna zmieniła się nie do poznania, co pokazują 24 punkty w 13 spotkaniach oraz wiele strzelonych bramek. Dziś po kryzysie podobnym do Polaków nie ma śladu. Wystarczyło zatrudnić dobrego trenera. Dlatego rozmawiając o potencjalnym następcy Urbana trzeba zapomnieć o ligowym dżemiku. Jedynym polskim trenerem, który jest w stanie to udźwignąć to Maciej Skorża, aczkolwiek trudno sądzić czy chciałby wejść w to bagno, jakim jest PZPN za panowania Kuleszy. Należy zamknąć się do Skorży bądź dobrego zagranicznego trenera o renomie podobnej do Paulo Bento czy Vladimira Petkovicia.

Pora poświęcić kilka słów jeszcze wynikom historycznym naszej kadry. Stwierdzenie, że cofnęliśmy się do mrocznych lat dziewięćdziesiątych nie jest nadużyciem. Doskonale pokazują to liczby oraz rankingi historyczne. Wspomniana średnia 1,29 w meczach o stawkę po mundialu w Katarze to trzeci najgorszy wynik w całej historii reprezentacji Polski w przeanalizowanych analogicznych okresach czteroletnich. Gorzej było tylko w latach 1991-1994. Wtedy średnia wynosiła 1,24. To owiane złą sławą czasy panowania Mariana Dziurowicza kiedy na ławce trenerskiej zasiadali kolejno Andrzej Strejlau, Lesław Ćmikiewicz (przez krótki okres) oraz Henryk Apostel. Gorzej było jeszcze w latach 1959-1962 (0,91). Mowa o prehistorii, wtedy przez 4 lata dokonaliśmy 7 zmian trenerów. W tamtym czasie prezesami PZPN-u byli Stefan Glinka oraz Wit Hanke. Uśmiechając się przez łzy możemy powiedzieć, że historia zatoczyła koło, bowiem wszystko wskazuje na to, że za chwilę Cezary Kulesza będzie wybierał szóstego selekcjonera podczas swojej kadencji, która rozpoczęła się w 2021 roku. Przebicie późnego Leo Beenhakkera za czasów Grzegorza Laty czy całkowicie miernej kadencji Waldemara Fornalika to duża sztuka.

Powiedzmy sobie szczerze, dziś nie posiadamy potencjału piłkarskiego jak podczas Euro 2016, przynajmniej nie posiada go pierwsza jedenastka. Wciąż jednak mamy do czynienia z kadrą, która jest dwukrotnie więcej warta niż ta Rumunii, a na boisku tego nie widać. Stać nas na zdecydowanie więcej i dobry trener mógłļy sprawić, żebyśmy zachowali minimum przyzwoitości. Chodzi o walkę w trudnych momentach i dobre wyniki z drużynami o mniejszym potencjale od nas. Kiedy jednak widzimy kto będzie wybierał kolejnego selekcjonera, trudno może nam być uwierzyć w to, że lepsze czasy nadejdą.