Palili jego koszulki na ulicach. Kapitan wbił nóż prosto w serce Leões

Był cudownym dzieckiem Lizbony, wychowankiem, w którego żyłach miała płynąć zielono-biała krew. Kiedy zakładał opaskę kapitańską, kibice widzieli w nim symbol wierności na lata. Nikt nie przypuszczał, że ten sam człowiek stanie się autorem jednej z największych zdrad w historii portugalskiego futbolu. Transfer João Moutinho do FC Porto to nie była zwykła transakcja. To był policzek wymierzony całej stolicy, który piecze do dziś.

W świecie futbolu transfery między odwiecznymi rywalami zawsze budzą emocje, ale to, co wydarzyło się latem 2010 roku, wykroczyło daleko poza ramy sportowej rywalizacji. Moutinho nie był po prostu dobrym pomocnikiem. Był twarzą projektu, nadzieją Leões na odzyskanie dawnego blasku. Jego ucieczka na północ, do znienawidzonych Dragões, została odebrana jako akt najwyższej dezercji. To tak, jakby syn marnotrawny nie tylko opuścił dom, ale i podpalił go na odchodne.

Już dzisiaj wielki hit Porto – Sporting!

Wygrana Porto.

Kurs 1.45

Zagraj już teraz

Zakład możesz obstawić u polskiego, legalnego bukmachera BETFAN. Jeżeli nie masz tam jeszcze konta, to możesz skorzystać z najlepszej promocyjnej oferty na start i zgarnąć podwojenie wpłaty do 200 zł od trzech pierwszych depozytów i specjalny freebet 25 zł, a więc łącznie aż 625 zł! Przy rejestracji wystarczy wpisać kod promocyjny BETFAN – SPORTBETFAN. 

„Zgniłe jabłko”, które trzeba było wyrzucić

Aby zrozumieć skalę nienawiści, jaka wylała się na filigranowego pomocnika, trzeba cofnąć się do słów ówczesnego prezydenta klubu z Lizbony. José Eduardo Bettencourt, nie mogąc pogodzić się z decyzją swojego kapitana, wypowiedział zdanie, które na zawsze przylgnęło do Moutinho: „To zgniłe jabłko, które mogło zepsuć całą skrzynkę”.

Te słowa były iskrą rzuconą na beczkę prochu. Kibice, którzy jeszcze tydzień wcześniej nosili go na rękach, wpadli w szał. Internet zalały filmy z palenia koszulek z numerem 28. Moutinho, który przez lata całował herb Sportingu, nagle stał się wrogiem publicznym numer jeden. Wybrał Porto – klub, który w tamtym czasie dominował w Primeira Liga i był dla Lizbony ucieleśnieniem arogancji i siły, której Leões tak bardzo brakowało.

Powrót do piekła na Alvalade

Prawdziwy test psychiki Moutinho przeszedł jednak kilka miesięcy później, gdy jako gracz Porto musiał wrócić na Estádio José Alvalade. Atmosfera tego wieczoru była gęsta od nienawiści. Stadion nie gwizdał – stadion wył. Każdy kontakt „zdrajcy” z piłką spotykał się z ogłuszającym rykiem blisko 50 tysięcy gardeł. W jego stronę leciały wyzwiska, zapalniczki i… jabłka, nawiązujące do słów prezesa.

To był mecz, w którym futbol zszedł na drugi plan. Trybuny chciały krwi, chciały zobaczyć upadek swojego dawnego idola. Presja była niewyobrażalna. Jednak Moutinho, wbrew życzeniom tłumu, nie pękł. Zagrał z chłodną głową, typową dla siebie precyzją, a Dragões wywieźli z jaskini lwa cenny remis. Dla fanów gospodarzy był to podwójny cios – nie dość, że ich zdradził, to jeszcze okazał się odporny na ich gniew.

Architekt koszmaru rywali

Najbardziej bolesny dla fanów z Lizbony nie był jednak sam moment odejścia, lecz to, co nastąpiło później. Sezon 2010/2011 stał się dla nich koszmarem na jawie, w którym ich były kapitan grał główną rolę. Moutinho, zamiast „gnić” – jak życzyli mu wściekli ultrasi – stał się mózgiem jednej z najlepszych drużyn w historii futbolu. Pod wodzą André Villas-Boasa, u boku takich bestii jak Hulk czy Radamel Falcao, poprowadził Dragões do potrójnej korony, w tym triumfu w Lidze Europy. Każdy jego genialny przerzut, każda asysta i każdy wzniesiony puchar były jak sypanie soli na otwartą ranę Leões. Widok wychowanka całującego trofea w barwach odwiecznego wroga stał się ostatecznym dowodem na to, że w nowoczesnym sporcie sentymenty przegrywają z pragnieniem sukcesu. To, co na Alvalade nazwano „zgniłym jabłkiem”, w Porto okazało się brakującym ogniwem mistrzowskiej układanki, zostawiając stolicę z poczuciem straconej szansy i goryczą, której nie zmyły nawet kolejne lata

Rana, która nigdy się nie zagoiła

Historia przyznała rację piłkarzowi – przynajmniej w kwestii sportowej. W Porto zdobył wszystko, o czym marzył w Lizbonie: mistrzostwa kraju, puchar Ligi Europy, stał się kluczowym elementem maszyny André Villasa-Boasa. Ale cena, jaką zapłacił, była ogromna.

Dla kibiców Sportingu João Moutinho na zawsze pozostał synonimem najemnika bez honoru. Choć od tamtych wydarzeń minęła ponad dekada, a sam zawodnik jest już u schyłku kariery, tamta zdrada wciąż jest żywa w pamięci ultrasów. Mecze między tymi drużynami zawsze mają wysoką temperaturę, ale cień „zgniłego jabłka” wciąż unosi się nad tą rywalizacją, przypominając, że w miłości do klubu granica między uwielbieniem a nienawiścią jest cieńsza niż włos.